"سودای خوش": آنچه از این کتاب آموختم

اخیراً کتابی به قلم دکتر نیما قربانی استاد فرهیختهی دانشگاه تهران منتشر شد به نام « بررسی از مرجع سودای طبق کپی رایت خوش» یا Joyful Madness. این کتاب به شرح و تفسیر داستان پادشاه و کنیزک در مثنوی مولانا میپردازد و آموزههای آن را با روانشناسی مدرن امروزی مقایسه میکند.

تسلط استاد عزیزم به ادبیات و روانشناسی مدرن امروزی (که در انبوه مقالات و کتابهای تخصصیشان در حوزهی روانکاوی، روانپویشی، شخصیت و ... و نیز در نظریهی خودشناسی انسجامی ایشان که شهرتی جهانی دارد، هویداست) باعث شد که بفهمم که آنچه امروز در قالب اصطلاحات مدرنی چون احساس دلبستگی (attachment) و قدردانی (gratitude) و ... مطرح میشود در ادبیات کهن ایرانی و در فرهنگ تصوف سابقهای طولانی و عمیق دارد: آنجایی که از درد فراق نالیدهاند، مدام به دنبال معشوق گشتهاند، از ریاکاران دوری جستهاند و غلام همت رندان عافیتسوز گشتهاند. این فهم به نوبهی خود باعث بیدار شدن احساس عمیقی در من نسبت به ارزش گنج ادبیات فارسی شد. همچنین باعث شد که ارزش آن دعاها و راز و نیازها با پروردگار هستیبخش (که از شر نمایندگان دغلبازش به خودش پناه میبرم!) را دوباره بازیابم، احساس محبت نسبت به والدینم را از سرکوبی نفسم نجات دهم و در یک کلام انسان عاشقتر و معنویتری شوم، که جای عشق و معنویت در زندگیام بس خالی بود!

در فرصتی که امکان دیدار استاد فراهم شد مراتب سپاسگزاری عمیقم را نسبت به دَمِ مسیحاییاش ابراز کردم و تا آخر عمر مدیون این تحول شگرف و شور و شوقی هستم که در من ایجاد کرد.

عاشقتم ای طبیب الهی!