در جستجوی شادی و آرامش؟

گاهی می‌شنویم که افراد می‌پرسند چگونه می‌توان به شادی و آرامش رسید؟ این دو همیشه محصول جانبیِ تلاش در برابر چالش‌ها برای رسیدن به یک هدف نمادین در جامعه است و به خودی خود وجود ندارند که بتوان آنها را پیدا کرد.
و اساساً خدا نکند کسی همیشه آرام و یا شاد باشد! چرا؟
اگر کسی همیشه شاد باشد، یعنی مسئلهی برای ناراحتی نداشته باشد، در وضع روانیِ بسیار خطرناکی قرار داد که آن را «مانیا» می‌نامیم. فرد مانیک باید هر چه شتابانتر بستری شود و تحت مراقبت باشد، چون بر روی زمین واقعیت زندگی نمی‌کند. واقعیت این است که بیش از عوامل شادی ما با عوامل ناشادی مواجه می‌شویم و کسی که همیشه شاد است در انکاری زندگی می‌کند که به ارزش زندگی‌اش تمام خواهد شد.

آرامش نهایی هم همیشه پس از مرگ رخ می‌دهد. آدمی که مرده است برای همیشه آرام است، همۀ نیازها و آرزوهایش برآورده شده و دیگر هیچ آرزوی یا نیاز برآورده نشده‌ای ندارد!

حاصل: آرزوی آرامش و شادی یعنی آرزوی مرگ!