حالا نوبت ماست که انسان باشیم!

در طول تاریخ انسانِ تکامل یافته در پروسهیِ طبیعت برای خود شأنی الهی و اشرف مخلوقاتی قائل بود، صرفاً چون نمیدانست «ز کجا آمده است، آمدنش بهر چه بود؟». چارلز داروینِ بزرگ، انسان را از آسمانها روی زمینِ خاکی آورد و نشان داد که «خلقتِ الهی از گل چسبناک» توهمی بیش نبوده است.

زیگموند فروید پا فراتر نهاد و انسان را از لحاظ ساختاری قاطی حیوانات کرد و نشان داد که اگر قرار باشد انسان هم به مانند نیاکان خود پیرو غرایز جنسی و پرخاشگری برای ابقای نسل خود باشد با حیوانات هیچ فرقی ندارد!

به این ترتیب حالا اگر ما ادعای انسان بودن و اشرف مخلوقات بودن داریم باید آن را ثابت کنیم. حالا باید نشان دهیم که ما انسانیم و به عنوان تنها موجود روی کرهی خاکی از توان استدلال و عقل برخورداریم. حالا نوبت ماست که انسان باشیم!

برای انسان بودن به سه چیز نیاز داریم: اخلاق، مسئولیتپذیری و واقعیتپذیری (مثلث رحمت). استاد بزرگ فرهنگ هلاکویی در باب آفتی بنام «خشم و عصبانیت» و در باب «مثلث رحمت» سخنان بسیاری ارائه کردهاند، برای نمونه در اینجا.