با اساتید و بچههای دانشگاه شریف از نزدیک آشنایی دارم. در سطح بینالمللی توانا هستند و جایی که به مدیریت فشل دولتی یا سرمایههای کلان نیاز نباشد میتوانند کارهای زیبایی ارائه دهند؛ یک نمونهی آن شرکت عصرگویشپرداز است که نرمافزارهای تبدیل متن به گفتار و بر عکس را تولید میکند. نویسا لایو یک نرمافزار آنلاین کوچک است که کار یک تایپیست فرز را برای من انجام میدهد. میکروفن را بر میدارم و متن کتاب جدیدم را میخوانم و او به سرعت آن را تایپ میکند. خیلی شیک. البته چند درصدی خطا دارد ولی عالی است. یک شارژ 50 هزار کلمهای خریدهام (معادل یک کتاب 200 صفحهای) به قیمت 35 هزار تومان که سرعت کارم را 3 برابر کرده و خستگی کار را کمتر از نصف.
شرکت 12 سال از جیب خورده و حالا میلیاردی میفروشد و خواهد فروخت. نوش جانشان. به این میگویند صبر در تأسیس یک شرکت موج سومی. وقتی کارخانههای دودکشی (به قول الوین تافلر) بساطشان را جمع کنند اینها صاحبان صنعت دنیا خواهند بود. خیلی دلم میخواهد یک جلسهای با مدیرانشان بگذارم و ببینم آیا دلشان نمیخواهد بیایند در بورس چند درصد از سهامشان عرضه کنند. به نفع خودشان است. حداقل چند میلیون فعال بورس با محصولاتشان آشنا میشوند.
برچسب:
نویسنده: مینا نظری