رواندرمانی، انتخاب درمانگر و چند نکته در مورد آن

1- هدف رواندرمانی آن است که ما توانمندیهای درونی خود را باز یابیم و بتوانیم از ظرفیتهای موجود خود (در هر حد و سطحی که هست) بیشترین بهرهبرداری را در راستای ساختن یک زندگی غنی بکنیم.

2- همۀ ما کم و بیش روانرنجور هستیم و لذا مراجعه به متخصص روان جای تحسین و تبریک دارد نه شرم.

3- هدف درمان کمک گرفتن برای تغییر درون است نه کمک برای حل مشکلات بیرون. به سخنی دیگر 1 حکم چراغ راه و راهنمای مسیر را دارد نه پایِ راه رفتن. لذا درمانگر هرگز حق ندارد به جای ما تصمیم بگیرد یا به جای ما کاری یا تکلیفی را در زندگی به انجام برساند و هرگز هم نباید به این خواستۀ مراجع عمل کند.

4- رابطۀ درمانی رابطهای مطلقاً نمادین (در سطح گفتگوی رسمی محترمانه و صمیمانه) است و لذا هرگونه رابطۀ دیگر در خارج از ساختار حرفهای (لمس بدنی، دوستی، آموزش دوجانبه، پرداخت خدمات به جای حقالزحمه، جلسات رایگان یا جلسه در هر مکانی خارج از کلینیک، روابط تجاری و مالی، شراکت) مطلقاً ممنوع است.

5- درمانگر انسانی آرمانی و کامل نیست ولی به لحاظ اخلاق حرفهای موظف است مشکلات درونی خود را که آسیبرسان یا مانع از تحقق اهداف مراجع است، برطرف کرده باشد و برای اطمینان، همواره تحت نظارت و سوپرویژن استاد مجربی کار کند و برای این کار وقت و هزینه صرف کند و طبعاً حقالزحمه بیشتری دریافت کند.

6- درمانجو حق دارد از سطح و محل تحصیلات (هرچند اینها تنها یکی از ملاکهای توانمندی درمانگر است) و مدارک حرفهای و روش کار درمانگر (در حد عرف) مطلع باشد. همچنین حق دارد هر جلسه برای ادامه دادن درمان در جلسۀ بعدی تصمیم بگیرد. بنابراین پرداخت برای چند جلسه از پیش هرگز لازم نیست.

7- درمانجو حق دارد در صورت عدم دریافت پاسخ مطلوب از جلسات درمانی خود آن را قطع کند یا درمانگر خود را عوض کند. تغییر درمانگر لزوماً به معنی حاد بودن مشکلات درونی ما نیست، بلکه میتواند ایضاً نشانگر این باشد که رابطۀ درمانی به هر دلیل شکل نگرفته یا درمانگر در آن زمینه تبحر کافی نداشته است.

8- اگر درمانگری مدعی آن است که در همه زمینهها از کودک و نوجوان گرفته، تا رواندرمانی فردی و مشاوره خانواده و ازدواج و طلاق و اعتیاد و سالمندی کار میکند از به او مراجعه نکنید چون چنین تواناییای محال است.

9- این وظیفۀ ماست که رواندرمانگر مناسبی (برای درمان فردی یا حل مشکلات خود با شریک زندگی خود) پیدا کنیم. در ضمن تنها حق داریم شریک زندگی خود را به زوج درمانی الزام کنیم (ادامۀ رابطه را به آن مشروط کنیم)، نه اجبار او به اخذ درمان فردی.

+ نوشته شده در یکشنبه یکم بهمن ۱۴۰۲ ساعت 13:43 توسط احسان سپهریان  |